grand Mader

Świat jest ogrodem, ogród jest światem


2 Komentarze

Po – sprzątanie

Zanim się zacznie coś nowego, zanim się rozpocznie nowy rozdział. Nie ma rady: trzeba posprzątać. I to dosłownie. Nawet kalendarz adwentowy 🙂

sprzatanie kopia

„Niezależnie, co się stanie z tym domem, muszę go posprzątać”- powiedziała dziś do mnie przez telefon Przyjaciółka, Być może opuści miejsce, które było jej domem przez kilkadziesiąt lat, które urządzała, które pokochała, o które dbała. Przyszłość jest niepewna. Być może tak będzie lepiej, może to źle. Dziś wie tylko jedno: trzeba w nim zrobić porządki, jeszcze zanim się cokolwiek zdecyduje. Dosłownie i realnie.

Tak samo z ogrodem, kwiatami na balkonie. Zima jest końcem, ale żeby nie była jedynie końcem, ale i początkiem czegoś nowego (czy lepszego? kto wie?), trzeba wyciąć stare, suche łodygi, gałązki, kwiaty (choć tak bajecznie wyglądają, zwłaszcza, gdy ma się w pamięci, jakie były piękne), zebrać i przechować resztę nasion, opatulić, co delikatne, przenieść do domu, co z pewnością na dworze zamarznie na śmierć. Zrobić miejsce na coś nowego. Niepewnego.

sprzatanie1

Działać, pomimo tej niepewności efektów, czasem wbrew sobie.

I w tym roku robię kalendarz adwentowy. W gotowym domku z szufladami kupionym kiedyś w Ikei, są na każdy dzień cytaty z Biblii, słodycze lub jakieś inne niespodzianki.   Kilka lat temu na fra3.pl TU pisałam o nim tak

 

– Pójdziecie po kalendarz adwentowy? Trzeba go umyć. Jest pewnie zakurzony.

– Jasne, jasne! – zerwali się razem.

Kiedyś za kalendarz robił karton z wypisanymi kolejnymi dniami i krepina, z której składałam woreczki z niespodziankami i prezentami. Gotowy domek z szufladkami kupiliśmy niedawno.

– Oczyściliście? – zadałam pytanie kontrolne, wchodząc do pokoju.

Nie usłyszeli, siedzieli na dywanie, dziwnie zgodni. Siostra i brat. Ona wycierała ściereczką dach, on otwierał szufladki.

– Może coś zostało?

Zostało. Z jednej wyjął karteczkę z fragmentem z Pisma św.

– W tamtym roku było o zwierzętach w Biblii?

– No.

– A to? Cukierek!

– Tak, pamiętasz, że M. czasem nie wstawała z nami. Zostawialiśmy wtedy dla niej niespodzianki i o tej zapomniała. – Najstarsza rzeczywiście była wtedy w ostatnich miesiącach ciąży i czasem nie dawała rady zwlekać się skoro świt, zwłaszcza gdy zajęcia zaczynały się później. Nie było jeszcze Małej Dziewczynki na świecie. Ale teraz…

– Ciekawe, czy M. przygotuje jej kalendarz?

– No coś ty! Malutka jeszcze jest!

– Nie będzie miała żadnego? – Najmłodszy nie mógł uwierzyć.

– Jest coś jeszcze?

– Żelek?- postanowił spróbować. – Ale twardy!

– Nie jedz! Zatrujesz się! Wytrzyj lepiej resztę porządnie. – zleciła Średnia, przeglądając dalej poprzedni Adwent.

Za chwilę szufladki zapełnią się nowymi Słowami, zadaniami, słodyczami a nawet… kredkami dla Małej Dziewczynki.

Od tamtej pory, tamtego wpisy upłynęły trzy lata. Małej Dziewczynce jej kalendarz przygotowuje mamusia. Nie przeszkadza jej to zaglądać ciekawie do naszego… Centralnego. Bo śmiem twierdzić, że tu już nie chodzi o słodkie (lub niesłodkie) niespodzianki, a nawet konkretną treść cytatów, ale o codzienne zbieranie się  na chwilkę wokół Tajemnicy, o tę ociupinkę Miłości, która wylewa się  na nas, o ten wspólny moment, który w Wigilię rozrośnie się w długie godziny oczekiwania na Cud Narodzin. O Obietnicę. O to, że porządkach jest sens.

sprzatanie2

W tym roku nasz kalendarz adwentowy ma być o Dziecku i dzieciach 🙂


Dodaj komentarz

O tacie

Dorota Wolanin zaprosiła mnie na fejsbuku do zabawy, która miałaby polegać na tym, że przez kolejne pięć dni mam zamieszczać po jednym (w sumie pięć)  swoich czarno- białych zdjęć. Pięć zdjęć to pięć różnych historii, pięć odmiennych światów, które się kryją się za obrazkiem. Czwartego dnia przypomniało mi się zdjęcie, które zrobiłam kilka lat temu. Towarzyszył mu tekst o ojcu, samotnie wychowującym dziecko…

ojciecByli już po obiedzie u Banasiów. Dłużej niż zwykle. Lolek przejęty szeptał o czymś z Bogusiem, więc Karolowi żal było im przerywać. Myślał teraz o tym, jak dobrze, że Maria traktuje tak serdecznie tę jego półsierotę. Bez matki bidulek…dobrze, że są kobiety, co mają serce. No, dosyć, dosyć! – zganił się zaraz. –  Nie co się roztkliwiać, nie taka sierota, skoro ma mnie.

Już byli prawie w domu.

– Pochwalony – przywitali na dziedzińcu sąsiadkę i weszli szybko na górę. Ich raźne kroki zadudniły wzdłuż całego długiego balkonu. Karol zamoczył w progu domu palce w malej kropielnicy z majoliki, jak robił to od lat, i przeżegnał się. Dokładnie ten sam gest powtórzył wchodzący za nim chłopiec. Zaraz też spojrzał prosząco na ojca odkładając książki –  Tato… umówiłem się z Jurkiem, no z chłopakami, na piłkę, pozwóóól.

Skinął spokojnie głową, tak ma być. – Musisz odetchnąć przed nauką, leć! – i jak każdy rodzic, nie musiał tego dwa razy powtarzać – Tylko żebyś mi nie pobłądził tam gdzie, wróć na czas! – dodał z rozpędu, nie wiadomo właściwie po co, bo Lolek przecież był słowny.

Stał jeszcze nad prasowaniem, gdy wpadli obaj. Widać, że zahaczyli o dom Jerzego, bo już umyci, napojeni a kolega nawet niósł zeszyty. Lubił, jak wchodzili radośnie,ciesząc się z wygranej. Widział wynik, zanim jeszcze cokolwiek wspomnieli, a dziś taka tryskała z nich duma!

Lubił też, że przychodzili odrabiać lekcje właśnie tu, prosząc go potem, żeby coś poczytał.

Panie Kapitanie, panie kapitanie, poprosimy dziś ten wiersz Norwida o Szopenie.

„Fortepian Szopena”– uściślił Lolek.

-A koniugacje łacińskie napisane?– niby opierał się, ale sięgał już do biblioteczki.

Napisane! – roześmieli się obaj.

Pokażcie czy porządnie – nie odpuszczał szybko – i wyrecytujcie.

Opłacało się, bo potem już mogli się zasłuchać:

Patrz!… z zaułków w zaułki

Kaukaskie się konie rwą-

Jak przed burzą jaskółki,

Wyśmigając przed pułki…

A potem to już sączyła się opowieść o dawnych czasach, o roku 1863. Aż do wieczora. Karol poczuł się winny, że trochę się zagadał – Dzień upłynął. A czy żeśmy coś dobrego chłopcy zrobili? Późno. Na dziś starczy już.

Jurek wymknął się szybko do siebie na kolację.

A oni zostali sami. Ręce ojca kroiły kromki chleba tak sprawnie, że syn nie mógł się nadziwić. Starając się pomóc, nakładał na nie trochę nieudolnie ser. Tato nie złościł się, gdy coś się nie udawało, jak inni ojcowie, a to ośmielało Lolka nie tylko do działania, ale i do dalszej konwersacji. Posypały się pytania o Polskę, o dziadków. Jakie masz szczęście, że urodziłeś się w wolnym kraju. Nie pamiętasz, jak było, nie pamiętasz.– westchnął Karol.

Razem zasiadali do kolacji.

Razem się modlili. Długo i solidnie.

A potem… gdy syn zasypiał, Karol zostawał sam. Sam ze swoimi myślami.. Starał się na klęczkach jakoś je, porozrzucane bezwładnie, pozbierać…

Panie! Czy jestem dobrym ojcem? Jak tu być naraz ojcem i matką? Czasem chyba za   bardzo jestem surowy… Czy wszystko, co trzeba widzę? Jak go wychować, tego mojego Lolka, na dobrego, solidnego mężczynę? Jaka jego przyszłość? Aby nie skończył mi źle . Dałeś mi go, a myslisz, że to tak łatwo… Sam jestem słaby… Nawet koszuli uprasować porządnie nie umie. To moja wina pewnie!-rozniosło się ciężkie westchnienie.- Kto mu te koszule prasował będzie? Proszę pozwól mi zyć tak długo, żeby mnie dla niego starczyło. Żeby nie został sam. Całkiem sam. Bądź przy nim Panie zawsze, gdy mnie nie już nie będzie. W Twoich Rękach nasze życie.

Składał je tak w te Ręce z ufnością i nadzieją. Długo chyba klęczał, bo usłyszał bicie zegara na północ.

Już 2 kwietnia. Starzejesz się. Nie roztkliwiaj się tak, wciąż jestes żołnierzem! Już nowy dzień,a ty nie spałeś jeszcze. Nie będzie sił. – Podniósł się –  Spać!

„Moje lata chłopięce i młodzieńcze łączą się przede wszystkim z postacią ojca. […] Patrzyłem z bliska na jego życie, widziałem jak umiał od siebie wymagać, widziałem, jak klękał do modlitwy. To było najważniejsze w tych latach, które tak wiele znaczą w okresie dojrzewania młodego człowieka. Ojciec, który umiał od siebie wymagać, w pewnym sensie nie musiał wymagać od syna. Patrząc na niego, nauczyłem się, że trzeba samemu sobie stawiać wymagania i przykładać się do spełnienia własnych obowiązków”. -napisał o Nim Jan Paweł II po latach.


7 Komentarzy

Czerwona szałwia

Bardzo cenię szałwię lekarską.  Ale nie tylko lekarską, której rzeczywiście jest u mnie najwięcej, szałwia ozdobna i omszona też rośnie w moim ogrodzie. O tym, kiedy mało (szałwii), to wcale nie jest mało i o tym, kiedy kończy się cierpliwość.

W maju, a konkretnie TU pisałam o ogrodniczej porażce czyli o tym, jak zasadziłam zbyt małe sadzonki szałwii czerwonej zbyt wcześnie i jak przymrozki zimnej Zośki zrobiły z nich niteczki. „Wystarczyło trochę więcej cierpliwości!”- byłam na siebie zła. Rozejrzałam się po klombie i nie widziałam nic. Cała praca wielu tygodni stracona w jedną noc.

Ale niektóre roślinki zmrożone w bezlistne słupki, nie poddały się. Trochę z niedowierzaniem, trochę z niechęcią spoglądałam na nie na następny dzień, za kilka dni, za kilka tygodni. Ozdobą nie były. Obok kwitły poziomki, skrzyły się na granatowo lobelie, a one walczyły. Całe ich istnienie było walką. Ja tylko patrzyłam, bo ani nie mogłam, ani nie potrafiłam im pomóc, a one  nabierały kształtów. Rośliny obok nich odpoczywały po obfitym kwitnieniu, a one następnym nieśmiałym listkiem nabierały kolejnego oddechu. Ile tych sadzonek było? Spośród kilkudziesięciu może dwie, trzy.

Pewnego dnia mąż spojrzał w stronę klombu: „Uważam, że i tak się opłacało. Zobacz, jak się rozrosły!”. I miał rację, bo szałwie, jak już są silne, rozkrzewiają się bardzo mocno. I kwitną bardzo długo, dodając coraz to nowy kwiat. Są dobrze widoczne z daleka.

szalwia3

 

Cierpliwość mnie znowu zawiodła 🙂 „Nic” to nie to samo, co „niewiele”. A „niewiele” to nie to samo, co „mało”.

Tak, jak w życiu, tak jak w wychowaniu dzieci. „Nie zrobiłam żadnych wielkich rzeczy”, nie oznacza „nie zrobiłam nic”, „niewiele do niego dotarło”, nie znaczy „nic w nim nie zostało”, „mało mu przekazałam”. To zależy od rodzaju kwiatu. Czasem wystarczy ta jedna zmrożona niteczka. No… może dwie 🙂  Potrzebny jest tylko czas, dużo czasu i cierpliwości. Cierpliwości, wydawałoby się, bez granic.

Czerwone szałwie z dwóch niteczek:

szalwia2